Dagboek: Donderdag 26 juli 2001:

Vandaag was DE grote dag: het bezoek aan de specialist in het William Beaumont ziekenhuis. Vanmorgen waren Mike en Inge om ongeveer 7.30 wakker. Mike schoof gelijk weer achter de laptop om te kijken of er
nog e-mail is teruggekomen vanuit Nederland en om de administratie bij te werken. De reacties zijn overweldigend. Het meeleven is enorm, en dat geeft ons moed en kracht.

Om 9.00 hebben we (= Mike en Inge) ontbeten. Vanuit de kamer van de familie Görmus kwam nog geen enkel geluid. Na het ontbijt zijn we gaan zwemmen. Het water was wat fris, maar na de verplichte koude douche viel het al met al mee. Om 10.30 is Mike maar eens gaan aankloppen of alles wel goed was. Dat was gelukkig zo. Ze hebben alleen vandaag even lekker uitgeslapen, waarschijnlijk ook om de tijd sneller voorbij te laten gaan.

In de wachtkamer van het ziekenhuis

Papa Hakan samen met Arda in de wachtkamer

Hanife met Emirhan. Er zenuwachtig, maar vol verwachting.

Om 13.00 zijn we (vol verwachting) vertrokken naar het ziekenhuis, waar we om 13.35 arriveerden. Mike heeft de aankomst gefilmd en foto's gemaakt. Eenmaal binnen moesten we wachten tot bijna 14.30 voordat we aan de beurt waren. In de tussentijd kreeg de tweeling oogdruppels toegediend om de pupillen te verwijden. (zie foto) Dat gebeurde tijdens de voeding, dus was er gelukkig weinig protest. Inge heeft de nodige formulieren ingevuld.

Wachten op de dokter in de onderzoekkamer.

Oogdruppels toedienen m.b.t. het onderzoek

Mike in gesprek met Emirhan.

Omdat de onderzoekskamer niet al te groot was, is Inge in de wachtkamer blijven zitten gedurende het onderzoek door Dr. Capone. Zoals we gisteren al berichtten, is Dr. Trese morgen pas weer aanwezig.

Halverwege kwam Mike Hanife brengen. Die was zo zenuwachtig en zat zo te zuchten, dat hij bang was, dat ze onwel zou worden en dat was wel het laatste waar we op zaten te wachten.

Inge schrijft medische gegevens op in steno, om deze thuis uit te werken en te vertalen.

Wachten, wachten en wachten.....Pfffff.... daar wordt je echt moe van.

Papa Hakan met de tweeling Arda en Emirhan in de wachtkamer.

Eindelijk arriveerde Dr. Capone. Een zeer vriendelijk en innemende man. Hij heeft eerst Arda onderzocht. 

Hakan, Arda en Dokter Capone.

Toen was Emirhan aan de beurt. Om Emirhan is alles uiteindelijk begonnen. Zoals gevreesd, was hij er het slechtste aan toe. 1 oog is waarschijnlijk niet meer te redden, maar het (zeer) goede nieuws is dat hij (boven verwachting) 20% kans heeft als er tot opereren wordt overgegaan. Deze operatie zal naar verwachting morgen
(vrijdag de 27e) plaatsvinden om 9:30 uur lokale tijd. Tijdens de operatie, welke door Dr. Michael Tresi zal worden uitgevoerd, zal er ook gekeken worden of het haalbaar is, om ook het 2e oog te opereren.

Het schema ziet er voor de komende dagen als volgt uit;

Vrijdagmorgen om 7:30 uur lokale tijd arriveren bij het ziekenhuis. Om 9:30 uur de geplande operatie. Vanaf de operatie naar de ziekenkamer, alwaar Emirhan 1 nachtje zal moeten blijven. De nachtwacht zal Mike op zich nemen. De reden hiervoor is dat er maar 1 persoon bij Emirhan mag zijn. Helaas ongeacht de omstandigheden. Omdat Hakan en Hanife niet de taal spreken, is voor deze oplossing gekozen.

Jullie lopen daardoor de kans om morgen (bij gezondheid) voor 1 keer een mailtje zonder foto's te ontvangen, wij rekenen op jullie begrip. Wij zullen proberen dit a.s. zaterdag goed te maken.

Het goede nieuws werd meteen en kennissen in Turkije en.....

doorgebeld naar familie, vrienden Holland

Na dit goede nieuws, zijn we nog even de zo broodnodige vitamientjes wezen nuttigen. (Ofwel: warm eten), het zullen wel de laatste zijn deze week, gezien de drukte en spanningen die ons te wachten staan. 

Na het eten zijn wij naar huis gereden, en hebben de zaken nog eens doorgenomen. Inge heeft via het internet de benodigde informatie gehaald, (www.ropard.org) en de hele situatie nog eens tot in de puntjes (met het woordenboek in de hand) uitgelegd aan de familie Görmus. Dit heeft zeer verhelderend gewerkt.

Hanife en Hakan, zijn hoopvol. Zij zijn erg blij met het nieuws wat zij tot nu toe te horen hebben gekregen. Eindelijk is het wachten voorbij. Wij willen namens Hakan en Hanife een ieder bedanken voor het meeleven. En nogmaals aarzel niet om hen een mailtje te schrijven. Het beurt hen op, en ze hebben het nodig. Ongeacht of u ze nou persoonlijk kent of niet.

Na deze enerverende dag is Inge nog even het wasgoed gaan strijken.

Yep, samen staan we sterk. Mike kleding wassen, Inge kleding strijken.  :-)

Voor vandaag willen wij het hier bij laten. Welterusten en hopelijk tot morgen met nog
beter nieuws.

Uhe.... Oja... Mike z'n droom is ook gefotografeerd :-) 

Hmmm, laten ze maar geen goed aanbod doen.

Het is de moeite om dan hier te blijven.

Verzoek:
Is het mogelijk dat een ieder die dit mailtje onder ogen krijgt, een reply stuurt? ik vermoed dat er iets niet helemaal goed werkt, op deze manier weet ik wie er wel en wie er geen mail ontvangt. Bij geen reply zal ik mensen van de mailinglist verwijderen.

Met vriendelijke Groet,  
Familie Görmus
Inge & Mike van de Beek